1. From Home, go to Collections.
2. Press Options
3. Choose New Collection
4. Choose a name and press OK
5. Choose SD Card and press OK

An SD icon will appear on the right side of your collection. When you go into that Collection and add books, you can add your ‘SD Books’, only your ‘SD Books’. Books which are on your e-reader must be put in a different collection.

Now about that program that I had to download. It was actually quite good. It’s called Calibre  and it’s free for download (Windows, Linux, OSX or portable). It neatly manages all your e-books, turns PDFs into epub, let’s you change/add covers, meta-data and ratings and more. I got so hooked up that I wanted to add my whole library to my e-reader (which should be able with my 16 gigabyte SD card). But now I had run into a new problem: am I allowed to have a digital copy of my books when I have the original standing on my shelf?

It seems that in most countries you are allowed to download for personal use. However, with SOPA (and PIPA) and ACTA lurking around the corner you never know what you are allowed to do or not in the near future. Dominic, a law student, has made a clear comment on this subject:

(1) It’s not illegal to copy the book into a PDF by yourself and then upload it to your [e-reader]. Personal use (at least for books) is strongly favored by American copyright law, and practically speaking, no one else would ever even know, because it would only be between you and your [e-reader]

(2) It’s arguably not illegal to download the book in PDF form from a website and upload it to your [e-reader].. Again, this is pretty personal use, although if the relevant authorities ever got ahold of that server’s logs, they might make your life rather miserable. You’d be hard pressed to prove that you already owned the book at the time, but assuming you could, you’d be pretty safe.

(3) Torrents are a special case, because you’re simultaneously downloading and uploading the file all around the world. In this case, you’re making way more copies than you’re allowed to: you’re not making complete copies for everyone in the swarm, but you’re certainly making copies of bits that get uploaded elsewhere. This is a Very Bad Thing: there are practically no circumstances in which you’d be allowed to make copies for strangers in this way.

Now most books I can find for free on the Gutenbergproject.org site, but I’m still struggling about option 2. For I find it strange that even though I have bought a (hard-copy) book, I can still be sued for having a (free) digital one.

The poem starts with the lament of Norrie Woodhall familiar to perhaps every (very) old person: loneliness. The price of getting very old is to be alone. All the world you knew, all the people you met, are gone. The fact that she says that she doesn’t see them vivifies the image of people who were coming over for tea and have chat. The house remains silent.

The quote from Tess of the d’Urbervilles refers to end of the novel where Tess at Stonehenge says to Angel she is ready to die. Norrie is ready to die. She doesn’t belong to this world. Hers is long gone.

However, she ends with some wit, it could either mean “I won’t be able to understand” or “I refuse to understand”, in other words, it does not belong to her world.

I have transcribed Norrie Woodhall’s poem from the series so the line breaks are mine. I mainly used line breaks when Norrie Woodhall gave a little pause before she continued.

Norrie’s Lament

One hundred and five
and still I am here
wondering why
year after year
all those I loved
I do not see

Life for me now
is so very lonely
the new Hardy players
now so dear to me
and those (?) from the past
with Thomas Hardy
I have asked to show Tess
for all to see
Tess at Stonehenge
saying: “I am ready”

This new strange world
that others see
leave it alone
says poor little me
and now I must tell you
before I forget
I shall never understand the Internet

Norrie Woodhall

29-12-2011 update: Norrie Woodhall passed away on the 25th of October 2011. An interesting post by James Conway, including video can be found here.

Als alternatief is er nu Prezi, een presenteer mogelijkheid die werkt vanuit één bladzijde waarover je heen zweeft. Prezi’s zijn vooral handig als mindmaps en om verbanden aan te tonen.

Als gewone gebruiker heb je een gratis versie waar het logo van Prezi zichtbaar is. Als je het echter als docent/leerling/student opgeeft, verdwijnt het logo. Je hebt dan een “EDU Enjoy” account.

Presentaties staan op de server van Prezi (met een EDU Enjoy 500 mb). Je kunt ook een offline versie aanschaffen maar hiervoor heb je een PRO account nodig en daar betaal je dan weer voor.

Prezi kan een verfrissend zijn in presentaties. Het is dynamischer en ziet er modern uit. Het aanmaken van een prezi is niet erg ingewikkeld. Een bijkomend voordeel is dat Prezi niet, zoals PowerPoint, je makkelijk de mogelijkheid geeft opsommingen te maken. Dit verplicht je niet klakkeloos lijstjes te noemen maar een verhaal te vertellen.

Aankomende zomer gaan Yvon en ik naar Drachenfest, een groot Europees LARP evenement in Duitsland. We gaan samen met de Anarquendor. Mijn probleem: de Anarquendor zijn elfen en ik ben nog nooit als speler een Elf geweest. Ik heb dus niet een kostuum die ik kan aanpassen, alles moet vanuit scratch worden opgebouwd.

Ik ben niet echt een vechter, dus ik verwacht op Drachenfest niet een karakter te hebben die vaak vecht. Probleem is wel dat op Drachenfest vechten een hele belangrijke rol speelt (op zaterdag vindt er een veldslag plaats met duizenden spelers). Zo kwam ik op het idee om een druïde te gaan spelen. Een druïde kan erg mystiek zijn, maar aan de andere kant helpen met vechten.

Na een beetje gepuzzel met de online Sindarin name generator kwam ik op Gílrith Aduial, een druïde met een pacifistische achtergrond maar door gebeurtenissen in het verleden, niet anders kon dan meehelpen met het verdrijven van zij die het bos bedreigen.

Het grootste probleem is het kostuum. Zoals ik al zei het moet helemaal vanuit scratch worden gebouwd en waar begin je? Er moet met een aantal dingen rekening worden gehouden. Drachenfest vindt plaats midden in de zomer en het kan bloedheet worden. Daarentegen kunnen de avonden weer fris zijn. Ook wordt er veel gelopen/gerend op Drachenfest dus het kostuum moet genoeg beweging bieden. Aan de andere kant moet het kostuum weer aesthetisch aantrekkelijk zijn voor de rituelen.

Ik kwam met eerst met een schets waarbij ik vooral practisch dacht. Het resultaat is echter een ranger. Wat om mijn nek hangt is een verenband. Druïde worden vaak geassocieerd met dieren en op die manier wilde ik dat terug laten komen. Het nadeel van dit kostuum is dat het dus niet veel weg heeft van een druïde. Ik ben sowieso een liefhebber van lange gewaden (zoal Immanuël op Omen), maar het probleem is dat het niet echt fijn vecht.

Yvon heeft daarop een andere tekening gemaakt die misschien wat meer druïde is. De verenband blijft behouden maar het heeft iets statigers. De jas zou met warm weer en vechtmissie uit kunnen.

Ik heb geen plan vooraf waaraan ik begin. Belangrijkste delen van het kostuum zijn de jas en het hesje wat eronder zit. Op de jas zit een verenband en aangezien die niet heel makkelijk te krijgen is ben ik eerst daarnaar gaan zoeken. Ik vond een verenband op ebay en het is even hopen dat niemand mij overbiedt (al heeft de aanbieder al eerder dezelfde band aangeboden). Wanneer de band binnen is ga ik op zoek naar een bijpassende tint groen voor de jas.

Tegelijktijd ben ik met de gedachte aan het spelen om een gewei op mijn hoofd te zetten. Ondanks dat je dit vaak in fantasy leest en ziet zitten daar nog een aantal practische problemen aan: 1) het is zwaar op je hoofd, 2) de bevestiging (een compleet hoofd van een hert is te duur, dus het wordt een schedel met gewei, of alleen de hoorns). Dat wordt nog even brainstormen.

Nu komt dat vooral door de vooruitgang van de wetenschap en ‘de dood van God’, zoals Nietsche veelal wordt geciteerd. Religie was altijd voor het gros van de mensen datgene waar zij betekenis aan verleenden: je bereidt je voor op het eeuwige leven, en je leeft naar de regels die zijn opgesteld. Wanneer je dit doet, zal je beloond worden.

Met het langzaam afsterven van religie in de Westerse wereld, verdwijnt ook de reden om al die regeltjes te volgen. Er onstaat een vacuüm dat voor mensen naar zinloosheid kan leiden. Waarom zou ik nu veel moeite doen als er geen beloning aan het einde van de rit is? Het is dan ook niet verwonderlijk dan onze maatschappij, de consumentenmaatschappij is. We kopen buideltjes betekenis en creëren daarmee onze eigen directe beloning.

Het probleem met deze gedachte is dat, omdat je er vanuit gaat dat er na dit leven geen Rechter oordeelt hoe je hebt geleefd, je egocentrischer gaat gedragen.Het buideltje betekenis koop je, geeft het misschien aan iemand, en wordt geconsumeerd. Hiermee is persoonlijke vervulling centraal en vervreemden mensen meer van elkaar. Immers ieder heeft zijn eigen, gespecificeerde buideltje. Het gaat dan meer om de vervulling van persoonlijk genot.

Ik denk echter dat als er geen Rechter aan het einde van de rit ons oordeelt, wij er miljoenen bij hebben gekregen. Want als wij vervulling willen voelen, een betekenis willen ondervinden, moeten we dat niet vinden in buideltjes, maar in de interesse in elkaar. Je kunt namelijk alleen betekenis creëren als anderen er over kunnen oordelen of het waardevol is. En hoe persoonlijker  prestaties zijn en hoe meer mensen je erbij betrekt, hoe meer waardering er zal zijn.

Betekenis ontstaat dus door de waardering van anderen. Sommigen zullen je prestaties zinloos vinden, anderen zinvol. Dat kan ook niet anders. Want zonder één almachtige Rechter is er niet één waarheid, slechts invalshoeken en een verschil in perspectief. Als het leven bij de dood eindigt, er geen Rechter ons oordeelt, er geen eeuwige beloning op ons wacht, kan het leven alleen zinvol worden door naar de ander om te kijken en jezelf in dienst te stellen van de groep waar je mee leeft.

The genealogy has been diverted into two parts: 1895 and 1919. The latter version contains a lot of spoilers and should only be consulted after reading the novel for the first time. The former is to be used while reading. Page references refer to the Vintage paperback edition

If you find any errors or additions, please inform me (with page reference) so I can make the alterations.

You can find the genealogy here:

Byatt – The Childrens Book Family Trees – W. de Jong

Gisteren de laatste dag op de KSH die begon met het uitreiken van de rapporten van de leerlingen. Het leverde mij een flesje wijn op en juist van die leerling die mij het afgelopen jaar behoorlijk wat kopzorgen had bezorgd wat betreft gedrag.

Daarna vond de slot APV plaats met aansluitend het afscheid van vertrekkende docenten. Het is vreemd vrijwillig afscheid te nemen van een school waar je het prima naar je zin had. Een school die ervoor zorgde dat ik volledig voor het onderwijs heb gekozen. Het voelde alsof ik al jaren op de KSH had gewerkt en na een lange vruchtbare periode afscheid nam.

De KSH zal altijd mijn thuisschool blijven. Niet omdat het de eerste school was waar ik als docent voor de klas stond, maar wel de eerste school waar ik mij op mijn plek voelde. Dat komt voor een klein deel door de leerlingen (maar geweldige jongeren vind je in elke school), maar voor het grootste gedeelte door de collega’s. Geweldige mensen met het hart op de goede plaats.

Tegen een collega zei ik ‘we houden contact’ en hij zei ‘nee, dat houden we niet’. En hij heeft voor een deel gelijk, je houdt in het begin wat meer contact en daarna ebt het weg, zeker als je niet op een site actief bent als Facebook.

Maar aan de andere kant kreeg ik laatst een verzoek via Facebook om in de zomer een zomercursus ICT&O te geven aan de Universiteit van Leiden. Dit komt via contacten die ik al meer dan 3 of 4 jaar niet meer heb gesproken. Facebook en andere sociale media geven je de kans contacten in de voorraadkast te zetten en ze daar heel lang te bewaren. De technologie heeft zich eindelijk goed aangesloten op de maatschappij.

Na de zomer gaat mijn verhaal verder op een andere school. Ik zal weer flink aan de bak moeten, maar zal voorlopig mijn ‘thuis’ in mijn achterhoofd laten rond hangen. De mensen op Facebook houd ik gelukkig op communicatie afstand en wie weet wat daar nog allemaal mee gaat gebeuren.

Enfin de spinselmot. Geen rups meer te bekennen, de blaadjes kruipen door de reserve knoppen naar buiten, de boom heeft het dit jaar weer overleeft. Nadeel blijft wel dat er veel energie in de nieuwe blaadjes gaat zitten zodat de boom niet kan investeren in een uitbouw.

Overigens ik zag dat de drie bomen die ze op het veld hebben geplant eiken zijn. Beetje hoog gesnoeid, maar nog steeds boompjes die ooit machtig zullen staan in dit park, wanneer wij allang weer zijn verhuisd en kinderen hebben.

~William Wordsworth

De rups van de spinselmot is ongevaarlijk voor mens en natuur. Hij is ongeveer negen jaar geleden in Nederland gekomen dankzij de veranderende weersomstandigheden. De rups eet bepaalde bomen helemaal kaal, waarna het zich naar de grond laat zakken. In de grond ontpopt het zich tot nachtvlinder (mot). De bomen hebben ‘noodknoppen’ met nieuwe blaadjes zodat de boom zich alsnog kan voeden van de zon.

Vogels eten de rups nauwelijks vanwege de spinsels en de gemeente wil geen gif gebruiken omdat het park rond de 75 soorten vogels kent (waaronder de ijsvogel en drie verschillende roofvogels). Omdat de rupsen in de grond zitten om zich te ontpoppen wordt wel zo rond de herfst de grond ‘opgeschoond’. Dit is niet optimaal, maar het haalt wel wat van de rupsen weg. Dit jaar was het overigens niet echt veel meer of minder dan andere jaren.

De medewerker was meer bezorgd over de eikenprocessierups. Niet zozeer vanwege de eiken, want dat zijn redelijk sterke bomen, maar voor de allergieën bij mensen. Het eerst jaar merk je meestal niets, het tweede jaar begint de allergie, en het derde jaar wordt je al flink allergisch. Je komt er daarna ook niet meer vanaf.  Er bestaat een vermoeden dat er een nest in ons park zit.

Al met al een interessant wandelingetje in de achtertuin. De  rupsen laten zich nu in klonten naar de grond zakken voor hun metamorfose. De meeste aangetaste bomen en struiken hebben geen rupsen meer, en hier en daar komen alweer nieuwe blaadjes.